Zal ik wel of niet naar Curaçao gaan? Alles is al geboekt en betaald en het is niet dat ik kan werken ofzo. Misschien wel lekker even warmte en zon. Maar hoe ga ik dit allemaal doen allemaal in m’n eentje. Ik weet van mijzelf dat ik altijd wel overprikkeld als ik alleen reis en nu met deze burn out..
Oxazepammetjes besteld bij de huisarts en daar ging ik.
Het was niet de eerste keer naar Curaçao en ook niet de eerste keer solo reizen. Ik wist dus wat ik ongeveer kon verwachten en dat is heel fijn voor een autistisch hoofd. Ik ken mensen op het eiland en ik verlangde gewoon ook heel erg naar zon en warmte. Daarnaast had ik tot op dat moment ook nog geen idee dat ik überhaupt een burn out had.
Ik had mij aangemeld bij BetterHelp zodat ik online psychologische steun kon krijgen tot ik een afspraak had bij de Praktijkondersteuner Huisarts. Na al mijn kwalen en mankementen op te sommen concludeerde de online psychologe dat ik een burn out had.
Ze vroeg wat meer over mijn heden en verleden en antwoordde altijd heel empatisch. Naar mijn mening té empatisch en zonde van mijn lopende minuten. Ik hoef niet tien keer een ‘och ja, wat ontzettend vervelend voor je’, ik ga beter op inhoudelijke, verdiepende en analytische communicatie. Daar bel ik immers een psycholoog voor, anders had ik mijn verhaal ook wel bij de buurvrouw kunnen ophangen.
Uiteraard durfde ik niet aan te geven dat ik haar manier van communiceren een beetje vervelend en kinderachtig vond en daardoor geen match met mijn hoofd. Wat ik deed was haar manier van communiceren overnemen en mijn taal begrijpbaar voor haar te maken. Ik begon dom te lullen en oppervlakkige probleempjes aan te kaarten ivm de dingen die mij echt dwars zaten.
Achteraf gezien natuurlijk heel erg autistisch en absoluut niet handig als iemand jou moet helpen. Maar de people pleaser die ik was durfde dat niet aan te geven, want daarmee kan ik iemand kwetsen of maak ik de ander in ieder geval niet blij. Ik noteerde deze bewustwording alvast als agendapunt voor bij de POH. De psycholoog van BetterHelp dacht dat we een punt hadden bereikt dat ik het zelf verder aan kon en ik was al lang blij dat ik er van af was.
BRIDGE OVER TROUBLED WATER
Tijdens mijn trip naar Curacao moest mijn auto naar de garage en hoewel ik ‘m zelf kon brengen, kon ik ‘m niet zelf ophalen. Huilend aan de eettafel probeerde ik dit logistieke plan in elkaar te zetten. Ik dweilde met mijn lijf over de tafel, ik kon mijn hoofd niet meer omhoog houden. Mijn hoofd was zwaar, huilen was zwaar. Nadenken was zó zwaar en vermoeiend dat ik daar nóg meer om moest huilen.
Alsof iemand je vraagt wat er op de bodem van een stromende rivier met troebel water ligt. Wetende dat je iets moet vinden en dat het daar ligt. Maar hoe meer je je best doet om beter te kijken, hoe verder je ervan verwijderd raakt.
Op het moment dat ik dingen niet meer kon, voelde ik mij heel alleen. Ik moest nog leren om te schakelen om te beseffen dat het oké is om hulp kan vragen. Dat bleek nog een iets te hoge denkbeeldige drempel die ik nog over moest.
Het is toch niet zo een lastig debacle. Je kan toch gewoon Henk appen en vragen of ie dat wilt doen? Je kan toch gewoon Piet bellen anders of hij t wilt doen? ‘ zeiden de stemmen in mijn hoofd. Stemmen van de oordelende mensen die ik wilde vragen om mij uit dit doolhof te helpen. Zo dacht ik. Maar zo zijn de mensen om mij heen in werkelijkheid natuurlijk niet.
Mijn referentiekader waarop ik dit had gebaseerd dateert nog uit de tijd dat ik wel mensen om mij heen had die zo reageerde. Ik had gewoon te weinig om hulp gevraagd de afgelopen jaren om een nieuwe database te creëeren van goede ervaringen bij het vragen van hulp of bij het aangeven van dingen.
IK HEB ECHT EEN EEN HEEL ZWAAR LEVEN.
Echt heel zwaar.
Maart, april en mei waren mijn kluizenaars maanden. Waar de taak van de dag de verplaatsing van bed naar bank was, met een douche en een honden wandeling tussendoor. Van bed terug naar bed gebeurde ook regelmatig. Voor een hond zorgen was echt wel zwaar en ik had gelukkig een logeer adres voor Mochi als ik het echt niet meer kon opbrengen. Alhoewel ik daar natuurlijk om hulp voor moest vragen en ik voelde mij daar altijd een beetje bezwaard om.
In mijn (autistische) hoofd moet iets ook in balans zijn. Helpt jij mij dan doe ik iets voor jou terug. Deze persoon hoefde er niets voor terug en deed het graag voor mij. Maar meer dan twee keer durfde ik toch niet om hulp te vragen.
Hoe doen mensen dit met een burn out en kids by the way, want even..wtf, respect en wat kut voor jou zeg.
Ik gooide mijn burn out online om wat informatie in te winnen van mensen die dit ook hadden meegemaakt. Niet normaal hoeveel mensen dit hebben ervaren en hoe weinig je er over hoort. Een jaar totaal en na 6 maanden aan het werk was wat ik ongeveer hoorde. Bij een enkele duurde het 2 jaar. ‘Ik ga t natuurlijk in 6 maanden rocken, ik ga winnen, fock deze burn out’ zei mijn hoofd. Maar gelukkig protesteerde mijn lijf volop als een demonstrant vastgeketend aan een boom.
BACK 2 WORK
In mei, 3 maanden na mijn crash besloot ik wat mensen thuis te tatoeëren om te kijken hoe dat ging. Ik had geen idee hoe een herstel eruit moest zien en ik begon met mijn normale 5 uur. Na de sessie voelde het alsof ik 10 koppen koffie op had, alsof er een elektrische lading door mijn lijf ging. Dit voelde niet goed, en ik was trots dat ik dit helemaal zelfstandig kon concluderen. Ik nam een Oxazepam en lag weer een week plat. Ik herhaalde dit wel nog een keer, om data te verzamelen, om er zeker van te zijn dat het door de 5 urige werkdag kwam. En ook de tweede keer kwam de elektriciteit opzetten en waren mijn stoppen vier dagen doorgebrand.
De POH vertelde mij toen dat ik maximaal twee uur mag bijkomen van een inspanning. Heb ik langer de tijd nodig, dan was de inspanning te intensief. Na wat autistische vragen over wat maximaal, 2 uur en bijkomen precies betekende wist ik beter hoe ik om moest gaan met rust en werk. En van 1 uur per week in juni zit ik nu op 3x3 uur per week in oktober.
Maar, alles moet er voor wijken. Ik zat een beetje in de financiële stress, want zzp’er, dus ik had voor mijzelf besloten dat mijn enige toegestane activiteit werk zou zijn. Want werk brengt geld en geld brengt rust. Werk is ook passie dus werk maakt ook blij. En al mijn klanten weten dat ze gesprekken moeten inruilen voor een mooie tattoo, want van praten loopt helaas m’n batterij ook leeg.
Rust, hond, therapie en werk. Niet sporten, geen social life, geen vrienden. Gemiste bruiloften, festivals, feestjes, verjaardagen en vakanties. Want mijn sociaalste jaar moest worden werd mijn meest autistische jaar, en dat dit de echte reden was voor mijn uitval wist ik toen nog niet.
Reactie plaatsen
Reacties