Februari was mijn crashmaand. Die kwam na maanden van hard gaan. Té hard, blijkbaar. Maar ja, wist ik veel. Ik bleef doorgaan, omdat ik blijkbaar door kón blijven gaan. Tot februari had ik geen uitvalsverschijnselen. Ik voelde wel constant een laag niveau van stress, maar ik was er ook van overtuigd dat dat niet klopte, want het voelde niet alsof ik veel heftige dingen deed.

Ik dacht t eigenlijk altijd al, maar ik voel mij heel vaak ook gewoon heel normaal. Ik zag t spectrum, zoals vele anderen (denk ik), als een lijn die van een beetje autistisch naar heel erg autistisch gaat. Het woord spectrum, daar stond ik blijkbaar niet heel erg bij stil. En voor mijn gevoel balanceerde ik op de rand van een beetje naar een beetje niet.

Nu, op de jonge leeftijd van 39, heeft een psycholoog dan eindelijk gezegd dat ik ervan uit mag gaan dat ik autisme heb. Ik was blij, alsof ik was geslaagd voor een hele moeilijke toets. Ik was tijdens de interviews ook een beetje nerveus. Het voelde als een examen waarvoor ik kon zakken en ik wilde zo goed en uitgebreid mogelijk antwoorden. Helder, duidelijk, volledig. Heel autistisch dus.